foto1
foto1
foto1
foto1
foto1

W czasach kiedy powstawała w Europie kolej , na mapie politycznej nie było Polski .
Ziemie naszego kraju podzielone były przez trzy zaborcze mocarstwa .
Do pierwszej wojny światowej , sieci kolejowe w trzech zaborach rozwijały się odrębnie , zgodnie z
politycznymi i strategicznymi racjami państw zaborczych .
Odrodzone w 1918 roku państwo polskie odziedziczyło trzy odrębne i słabo powiązane ze
sobą sieci kolejowe .

Po 1945 roku w związku z przesunięciem granic państwa polskiego , prawie 1/3
przedwojennej sieci PKP na terenach wschodnich,weszły w skład ZSRR .

Przejęte tereny kolei na Ziemiach Zachodnich i Północnych ,wprawdzie gęste ,
ale nie biegły we właściwych kierunkach .
Linie te biegły w kierunku na Berlin a nie na Warszawę .
Obie wojny światowe zahamowały rozwój PKP , zdziesiątkowały kadrę kolejarzy ,
oraz zniszczyły dużą ilość linii .
Odtworzenie infrastruktury jak i taboru było trudnym i ciężkim zadaniem kraju i kolejarzy .

 

Pierwsze połączenie kolejowe Piła otrzymała w dniu 27 lipca 1851 roku.
Oddano wówczas do eksploatacji
trasę kolejową Krzyż - Piła - Bydgoszcz wraz z mostem kolejowym przez Gwdę.
Budowę tej linii rozpoczęto w roku 1848. W roku 1852 przedłużono ją do Tczewa,
a w 1857- do Frankfurtu nad Odrą,
gdzie połączono ją z odcinkiem torów biegnących do Berlina.
Linia ta, początkowo jednotorowa, stanowiła część wielkiej magistrali kolejowej,
tzw. Królewsko - Pruskiej Kolei Wschodniej, która w roku 1867 połączyła Berlin z Królewcem.
W styczniu 1871 roku uruchomiono linię kolejową Piła - Złotów, przedłużając ją następnie do Chojnic.
W maju 1879 roku oddano do eksploatacji trasę Poznań - Piła - Szczecinek,
a w listopadzie 1881 roku: linię Piła - Wałcz.
W ciągu 20 lat Piła stała się więc jednym z największych węzłów kolejowych we wschodniej części Niemiec.
Węzeł ten miał jednocześnie olbrzymie znaczenie militarno - strategiczne.

Podróżni wyruszający z Piły korzystali z dobrze wyposażonego dworca klasy Ia.
W roku 1884 w budynku stacyjnym mieściły się: 3 poczekalnie ( o pow. 355m.kw.),
biura stacyjne z telegrafem, 3 pokoje dla poczty oraz 2 mieszkania służbowe.
Na dworcu znajdowały się także 2 stacje pomp,
dźwig oraz budynek ekspedycji towarowej z magazynem i krytą rampą.
W latach 1870-1874 zbudowano okrągłą lokomotywownię, w przeszłości zwaną parowozownią.
Była ona konstrukcją wzorcową dla późniejszych okrągłych parowozowni zbudowanych m.in.
w Hamburgu, Magdeburgu i Altonie.

 

 

Zakłady naprawcze taboru przy ulicy Warsztatowej, zostały one zbudowane w 1902 roku.
Naprawę parowozów rozpoczęto przypuszczalnie w roku 1906.
Po dalszej rozbudowie zakładów w latach 1909-1910,
w szczytowym okresie swego rozwoju zatrudniały one około 2 tysiące osób.
W czasach 2 wojny światowej na terenie zakładów naprawczych taboru kolejowego
utworzono obóz pracy. Robotnicy pracowali przy budowie i naprawie torów kolejowych.
Pasażerowie udający się z Piły do Polski korzystali z pociągów osobowych kursujących
na trasie Piła - Bydgoszcz.
Skład ich był polski, a odprawa celna pasażerów odbywała się na dworcu w Pile.
W czasie walk o wyzwolenie miasta, na stacji kursował niemiecki pociąg pancerny,
a sama stacja i okolice stacji były silnie bronione.